ลางร้ายเริ่มปรากฏ

posted on 21 Aug 2009 15:42 by champcpe in chapter

หมายเหตุ : นางมารร้ายในเจแปน เป็นเรื่องยาว หากท่านเพิ่งหลงเข้ามา กรุณากดที่ Chapters  เพื่อให้สามารถติดตามเรื่องราวทั้งหมดได้ตั้งแต่ต้นจนปัจจุบันอย่างมีอรรถรสครับ

.....

ลางร้ายเริ่มปรากฏ*      
หมายเหตุ:
ลางร้ายเริ่มปรากฏ เป็นชื่อตอนหนึ่งของหนังสือชุด อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย (The series of unfortunate events)

                เอากลองมาใบหนึ่งครับ เอาใหญ่ๆ เลยนะ แบบกลองงานวัดญี่ปุ่น เคยเห็นไหมครับ แบบที่คนตีต้องตีแรงๆ ท่าทางทะมัดทะแมงแข็งขันด้วยสองมือนั่นแหละ เอากลองอย่างนั้นเลย ใบใหญ่ๆ สีแดงแรงฤทธิ์ ตอกหมุดขึงหนังวัวให้ทั่ววง ขอไม้กลองด้วยครับ ขอบคุณมาก

                ช่วงนี้ผมจะเล่าไปด้วย ตีกลองไปด้วยครับ

                หลังจากที่ผมเห็นเงาดำที่ตัวเธอในวันนั้นแล้ว ผมก็เริ่มคิดสงสัยว่า นี่ใช่มิสเอ็กซ์ "เพื่อนเรา" คนนั้นหรือเปล่าวะ ทำไมดูไม่ตรงกับภาพในอดีตที่จำได้ (ตัดแฟลชแบ๊ค: "เรียกได้ว่าค่อนข้างสนิทกัน ไปเที่ยวไหนๆ ก็ไปด้วยกัน คุยกันได้ทุกเรื่อง ตอนพิธีจบการศึกษา ร้องไห้ร่ำลาจะเป็นจะตาย คล้ายว่าจะไม่ได้พบพานอีก" :ตัดภาพกลับมายังปัจจุบัน)

                 หรือว่าจะเป็นอย่างที่หนังสือหลายเล่มพูดไว้ว่าภาพอดีตจะสวยงามกว่าความเป็นจริงเสมอ อย่างในโดเรมอน  ตอนที่โนบิตะกับไจแอนท์โตแล้วสิ ยังมานั่งกอดคอก๊งเหล้าเฮฮามะเทิ่งอย่างกับเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน ทั้งๆ ที่ตอนเด็กๆ ไจแอนท์ก็ชอบแกล้ง ชอบอัดโนบิตะ ส่วนโนบิตะก็โคตรจะแค้นไจแอนท์ออกอย่างนั้น

                จริงๆ แล้วเรา - ผมกับมิสเอ็กซ์ - เคยสนิทกันจริงหรือเปล่า ถ้าสนิทกันจริงๆ แล้วความรู้สึกแหม่งๆ ทะแม่งๆ กลิ่นตุๆ นี้มันมาจากไหน

                ผมอาจแค่คิดมากไป มันอาจจะเป็นแค่ความไม่คุ้นเคยเพราะเราไม่ได้เจอกันนานก็ได้ ถ้าผมมีสิทธิ์ที่จะหวังละก็นะ

                เหตุการณ์ในวันต่อๆ มา ตอบคำถามนี้ให้กับผมได้เป็นอย่างดี

 

                ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง  เสียงกลองงานวัดดังกังวาน

                ผมควานหาตั๋วเครื่องบินจนได้ราคาค่อนข้างถูก - หนึ่งหมื่นหกพันบาท สายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์ เครื่องลงที่โอซาก้า - โดยมิสเอ็กซ์มิได้ให้ความช่วยเหลือในขั้นตอนใดๆ ("..เงินก็ช่วยออกไปก่อนด้วยนะแก") เธอบอกปัดทุกครั้งเวลาต้องการให้ช่วยแบ่งเบาภาระสักอย่าง ด้วยประโยคสั้นๆ ว่า "ไม่ว่าง ฉันเรียนหมอนะเรียนหมอ" (โปรดลงเสียงหนักในสองพยางค์สุดท้าย เพื่อให้เข้าใจถึงนัยสำคัญที่เธอต้องการสื่อ)

                จ้า รู้แล้วว่าเรียนหมอ การศึกษาสูงและยุ่งจริง แต่เธอเข้าใจว่าเราจะไปดูวัดในอยุธยาหรือเยือนเสาชิงช้าในกรุงเทพหรือเปล่าวะ จะได้ไม่ต้องเตรียมตัวอะไรเลย พลีสเพย์แอทเทนชั่น มิสเอ็กซ์ผู้มีเกียรติโปรดทราบ ดิสอิสอะทริปทูเจแปน - นอทอะยูดาย่า เครื่องบินที่ท่านโดยสารอยู่นี้จะลงจอดที่ญี่ปุ่น - ไม่ใช่อยุธยา -  แฮฟยูบีนแดร์? โน่ว! ดูยูสปีคเดอะแลงเกวช? ก็โน่วอีกนั่นแหละ! ดังนั้นทริปจะลงหุบเหวเพราะเราเตรียมตัวไปไม่พอไหม? เมย์บี -- อาจจะเยส! นี่ไม่ถึงหนึ่งเดือนดี เครื่องจะออกจากสุวรรณภูมิแล้วนะว้อย อเลิร์ทหน่อย ตื่นตัวหน่อย พระเจ้า!

 

                เพื่อเป็นการบังคับกลายๆ มิสเอ็กซ์มีส่วนร่วมในการวางแผนบ้าง ผมจึงนัดเธอมาทำแผนท่องเที่ยวที่บ้าน  เธอไม่รู้ทาง ดังนั้นผมจึงมีหน้าที่ - สั่งตรงจากแม่สาวผู้บัญชาการทหารสูงสุด - ว่าต้องไปรอรับที่คลินิกซ่อมสิวบิ๊วด์หน้าเจ้าประจำของหล่อนตอนสี่โมงเย็น เธอมีภารกิจดิสทรีบิลท์รีเจเนเรชั่น เจาะหัวสิว เทือกๆ นั้น .. โอเค ตรงนี้มีเหตุผลยอมรับได้และให้ผ่าน

                แต่เจาะหัวสิว.. ทำแล้วจะสวยขึ้นแค่ไหนวะ มิสเอ็กซ์จ๊ะ กฏคณิตศาสตร์ชั้นประถมบอกเราว่าอะไรคูณศูนย์มันก็ต้องได้ศูนย์อยู่วันยังค่ำ ในที่นี้ เอ็กซ์มีความสวยเป็นศูนย์ คูณอะไรเข้าไปก็ออกมาเป็น.. เท่าไหร่ครับเด็กๆ .. ออกมาเป็นศูนย์! อาจจะฟังดูโหด - เลว - ด่าผู้หญิงไปหน่อย, แต่ความคิดใดที่ยังประคับประคองให้ผมมีสติอยู่ได้ ผมก็ต้องฉวยไว้ก่อน การวางแผนท่องเที่ยวนี่มันเครียดและมีความกดดันสูงจริงๆ จนไนซ์กายในตัวผมได้จากไปนานแล้ว

 

               "รอก่อน ยังไม่ได้ทำเลย" มิสเอ็กซ์บอกทันทีที่เท้าของผมแตะคลินิก

                "ประมาณกี่นาทีอะ"

                ปรากฏว่าผมเดาหน่วยเวลาพลาดไปเล็กน้อย "สอง-ชั่ว-โมง-ย่ะ ทำหน้าจะนับเป็นนาทีได้ยังไง รู้อะไรบ้างเนี่ย"

               ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง เสียงกลองงานวัดดังกังวาน

                สองชั่วโมง! แล้วคุณพี่จะนัดมาทำโรตีบอยหอยทอดอะไรตอนนี้ล่ะครับ ผมบ่นในใจ เอาเถอะ.. ครั้งนี้ครั้งเดียว ครั้งต่อไปก็ไม่ต้องมารับแล้ว ควรจะรู้ทางได้แล้ว ถือว่าขันติขันติกันไป ผมนั่งปลงทำใจใฝ่ธรรมะอยู่ประมาณห้านาที จึงตัดสินใจออกไปเซเว่นใกล้ๆ คลินิก ซื้อนิตยสารมาอ่านฆ่าเวลาพร้อมกับขนมอีกเล็กน้อย แต่เมื่อเดินกลับมา มิสเอ็กซ์ก็ออกมาจากห้องตรวจเรียบร้อยแล้ว เจาะสิวนี่เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ

                "ลืมเอาเข็มเจาะหน้ามา" เธออธิบายสั้นๆ

               "เข็ม" ที่เธอว่าลืมเอามาคงเป็นเข็มเจาะสิวสิ่วหน้า ที่ต้องแยกของแต่ละคนไข้ไม่ใช้ปนกัน ถ้าจริงๆ แล้วปรากฏว่าหมอแยกเข็มเธอออกจากคนไข้คนอื่นเป็นกรณีพิเศษ ด้วยกลัวลูกค้าคนอื่นติดเชื้อ ผมจะมอบโล่ห์ผู้ประกอบการดีเด่นให้เจ้าของคลินิกเพื่อตอบแทนความใส่ใจที่มีต่อลูกค้าเลยจริงๆ นะเนี่ย

                "มัวยืนทำไมอยู่ เอ้า! พากลับได้แล้ว" มิสเอ็กซ์สั่ง

 

               ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง เสียงกลองงานวัดดังกังวาน

               คราวหน้าช่วยรู้ตัวเร็วกว่านี้หน่อยได้มั้ย!  คือเตรียมใจ เตรียมของ เสียเงินมารอท่านแล้วเนี่ยสองชั่วโมง พอทำใจว่าต้องรอเสร็จปั๊บ ซื้อของมารอเสร็จปุ๊บ ถุงเซเว่นกับแสตมป์เพชรยังคามืออยู่ ท่านกลับบอกว่าไม่ต้องรอแล้ว ให้พากลับได้เลย มุขเด็ดกว่านี้มีอีกไหม

               แต่โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า เอ้า กลับบ้านก็กลับ

               กว่าจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาย่ำค่ำ มิสเอ็กซ์พุ่งเข้าหาโซฟาสีเบจแล้วเหยียดตัวนอนยาว เธอเริ่มทำตัวเป็นแขกที่ดีทันที คือทำตัวตามสบายคล้ายอยู่บ้านตัวเอง สงสัยกลัวเราจะอึดอัด เลยทำตัวเป็นเจ้าของบ้านเองซะเลย แหม ช่างเป็นคนที่คิดถึงคนอื่นจริงๆ น่าปรบมือชื่นชม เปาะแปะ เปาะแปะ ระหว่างที่ผมกำลังนึกประชดเสียดสีอยู่นั้น เธอก็ลุกขึ้นหยิบแผ่นวีซีดีที่เตรียมมาในกระเป๋าสีชมพูสด ("พิงกี้..กิ๊บเก๋มั้ยแก ฮิปสุดๆ") แผ่นถูกยัดเข้าเครื่องเล่นก่อนที่ผมจะทันพูดอะไร เธอเร่งวอลุ่มดังสุด

 

               ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง เสียงกลองงานวัดดังกังวาน!

               บนจอคือการ์ตูนสีสันสดใส

                โตโตโระ - ของสตูดิโอจิบลิ - ขอโทษด้วยนะที่ฉันเริ่มเกลียดพวกแกขึ้นมา แต่พวกแกไม่ต้องมองฉันอย่างนั้น ฉันไม่ได้เกลียดพวกแกเพราะพวกแกไม่สวย ไม่น่ารัก พวกแกไม่ผิดอะไรหรอก แต่ดูเจ้านาย - ดูคนที่พาพวกแกมาสิ - นี่ช่วยเตือนเธอหน่อยได้มั้ย ว่าอีกไม่ถึงสามอาทิตย์ เราจะบินไปประเทศบ้านเกิดของพวกแกแล้ว นี่เธอยังทำท่าสบายอารมณ์ จะไปเมืองไหนบ้างก็ยังไม่รู้เลย โรงรงโรงแรมอย่าว่าแต่จะจอง.. ยังไม่ได้ดูไว้สักที่ เหลือเวลาอีกสามอาทิตย์