นางมารร้ายในเจแปน

Just like heaven, just like hell (1)

สุวรรณภูมิคือสนามบิน

                 ผมมีความหลังที่ไม่ค่อยดีกับที่นี่นัก กลิ่นของเหตุการณ์คราวนั้นยังคงโชยมาแตะจมูก มันเป็นเหตุการณ์ที่เลวร้าย เต็มไปด้วยการแบ่งพรรคแบ่งพวก ไร้ซึ่งน้ำใจ การเหยียดหยามแม้กระทั่งชนชาติเดียวกัน การทุจริตของราชการ เรื่องราวทั้งหลายอีรุงตุงนัง พันพัวไปถึงภาพลักษณ์ของการท่องเที่ยวไทยในสายตาโลก! โอ้ก โอ้ก โอ้ก (เสียงเอคโค่จากหุบเหว)

                 ฟังดูแล้วยิ่งใหญ่ดีไหมครับ.. แต่ตอนนี้เอามือปิดจมูก เลิกคิดเรื่องนั้นไปก่อน มาโฟกัสกับสิ่งที่เกิด ณ ปัจจุบันนี้ดีกว่า เธอเดินมาตรงนั้นแล้ว

                 มิสเอ็กซ์

                 แต่งชุดลำลองเต็มยศ เสื้อฮู้ดสีชมพูแปร๋น ด้านหน้าสะพายเป้ลายมิกกี้เมาส์ ("ซื้อใหม่เลยนะเนี่ย สวยมั้ยแก จากประตูน้ำแพลท-ติ-นัม") ด้านหลังสะพายเป้สีน้ำเงินเก่าๆ อีกใบ ใหม่อยู่หน้า เก่าอยู่หลัง เธอว่าอย่างนั้น เธอลากกระเป๋าเดินทางค่อนข้างใหญ่ใบคร่ำครึ เดินขึ้นบันไดเลื่อนอย่างเฉิดฉาย เมื่อพ้นบันไดเลื่อนผมจึงได้รู้ว่า รองเท้าของเธอก็เป็นลายมิกกี้เมาส์เช่นเดียวกับเป้จากประตูน้ำแพลท-ติ-นัมใบนั้น รองเท้าของเธอมีรูปทรงที่แปลก เปิดเผยสรีระด้านบนของเท้าประมาณเจ็ดสิบเปอร์เซนต์ นึกภาพตามง่ายๆ ..เหมือนเธอยืนอยู่บนเรือพายลำเล็กๆ สองลำ แถมเป็นเรือพายลายมิกกี้.. ดิสนีย์เสียเต็มทาง

                 ผมนึกสงสารมิกกี้เมาส์ขึ้นมาจับใจ

                 "รองเท้านี่สำคัญมากแก ต้องใส่สบาย กระชับ ไม่งั้นเวลาเดินแล้วจะปวดได้ง่ายๆ" เธอบอก เมื่อเห็นผมจ้องเป็นการใหญ่ "นี่แกเอาอะไรไปบ้าง" เธอถามผม

                 "ก็มี.. เสื้อห้าหกตัว เสื้อกันหนาว กางเกงยีนส์สองตัว เอกสาร. กล้อง. คู่มือท่องเที่ยว, หนังสือแปลภาษาง่ายๆ, พวกเครื่องใช้ไฟฟ้า, แล้วก็สายชาร์จต่างๆ กับ ปลั๊กแปลงไฟ อะ เอาไปไม่เยอะ" สัมภาระของผมมีแค่เป้กับกระเป๋าเดินทางใบเล็กอีกใบ ที่เอาเสื้อผ้าไปน้อยเพราะว่าได้ข่าวมาว่าที่นั่นมีเครื่องซักผ้าแบบหยอดเหรียญและเครื่องอบแห้งอยู่ถ้วนทั่วทุกหัวตำบล

                 "ม่ายยย.. ตอบซะยาวเชียว" เธอโบกมือวุ่นวาย "ฉันหมายถึง แกเอาอะไรที่กินได้ไปบ้าง"

                 "เอ๊ะ ต้องเอาไปด้วยเหรอ ซื้อกินเอาดิ"

                 "หูยย.. โซฟุ่มเฟือยนะแก อาหารโซแพงเลยนะที่นู่น นี่แกดู ฉันเตรียมพร้อมกว่า ที่ฉันแพ็คไปด้วย ก็มีโอรีโอ ขนมถุง นมกล่องสองแพ็ก มาม่าอีกโหล แล้วก็ที่สำคัญนะแกขอบอก.. มาม่าคัพรสต้มยำ นี่...ดูสิๆ" เธออวด พยายามแกะจากกระเป๋าใบแก่ออกมาโชว์

                 "มาม่าคัพรสต้มยำ? ทำไม พิเศษยังไง"

                 เธอหัวเราะคิกคักเป็นสาววัยกระเตาะ "อ๊ะ เผื่อคิดถึงอาหารไทยไงแก โฮะ โฮะ โฮะ"

                 คิดถึงอาหารไทย! โดยสถิติคนเราควรจะคิดถึงอาหารไทยเมื่อจากบ้านเกิดไปเป็นระยะเวลาหนึ่ง ตีว่าสักเดือนนึง น่าจะเริ่มคิดถึงข้าวสวยร้อนๆ กะเพราไก่ อันนั้นพอเป็นที่เข้าใจได้ .. แต่นี่ถามหน่อยว่าทริปกี่วันครับคุณมิสเอ็กซ์เบรคแตก! สิบเอ็ดวัน เอ๊ย! ลืมไปว่าเธอก่อปัญหาไว้ในตอนที่แล้วนี่หว่า ทำให้ทริปนี้สั้นลงเป็น.. เก้าวัน!! ถามจริงๆ ว่าเก้าวัน ถ้าเธออยู่ไทย เธอจะคิดถึงอาหารไทยมั้ยครับ? เธอจะได้กิน "อาหารไทย" ในเก้าวันนี้หรือเปล่าเหอะ เห็นนัดทีไรก็ฟูจิฟูจิ คิดถึงอาหารไทย พิโธ่เอ๊ย!

                 แล้วมาม่าคัพรสต้มยำกุ้งเป็นอาหารประจำชาติไทยตั้งแต่เมื่อไหร่ โฆษกขอซักไซ้ในประเด็นนี้หน่อย

                 เอาเถอะ ไปต่อว่ามากเดี๋ยวก็เธอหาว่าเรา "โซฟุ่มเฟือย โซฟุ่มเฟือย" อีก ว่าแต่ไอ้ "โซฟุ่มเฟือย" นี่มันอะไรวะ ฟุ่มเฟือยมาก? SO ฟุ่มเฟือย? แบบนั้นใช่มั้ยครับ แม่สีสันวรรณกรรม!

                 ผมนึกประชดในใจได้ไม่นาน ก็ได้เวลาสมควรแก่การไปเช็คอินที่เคานเตอร์สิงคโปร์แอร์ไลน์ ผมยื่นตั๋วดิจิตอลที่ปรินท์มาจากเว็บทั้งสองใบพร้อมพาสปอร์ตให้กับเจ้าหน้าที่ พร้อมถามย้ำถึงวันบินกลับอีกครั้งหนึ่งให้แน่ใจ

                 ถ้าจะมีสิ่งไหนที่ผมได้เรียนรู้จากการอยู่กับมิสเอ็กซ์มาหลายสัปดาห์แล้วละก็ สิ่งนั้นก็คงจะเหมือนคติพจน์ของลูกเสือสามัญที่กล่าวว่า

 "จงเตรียมพร้อม" (ไว้ก่อน ไม่เสียหลาย                หากโชคร้าย พลาดพลั้ง ยังหวังไหว
 หากไม่เตรียม ให้พร้อม ทุกสิ่งไป                         อาจซวยได้ ด้วยฤทธิ์ มิสเอ็กซ์เอยฯ)

                 ก่อนขึ้นเครื่อง เราทั้งคู่ต้องผ่านด่านตรวจจับโลหะ ที่มีลักษณะเป็นประตูเหล็กแคบๆ พร้อมเจ้าหน้าที่หน้าเหี้ยมเฝ้าอีกสองคน ผมผ่านด่านที่ว่ามาได้ด้วยดี ยืนรอมิสเอ็กซ์อยู่หน้าแถว ขณะที่เธอกำลังจะเดินลอดประตูนั้นเอง

                 "ตู้ดดดดดดด....." เสียงเครื่องตรวจจับโลหะดังลั่นสนั่นฟลอร์

                 "เชิญก้าวออกมาจากแถวค่ะ ทางนี้" เจ้าหน้าที่หน้าเหี้ยมนัมเบอร์วันกันตัวมิสเอ็กซ์ออกมาทันที พร้อมนำเครื่องตรวจจับขนาดกระเป๋า หรือเรียกเป็นภาษาโดเรมอนว่า เครื่องตรวจจับ มินิ! ออกมาสแกนทุกส่วนสัดของมิสเอ็กซ์ มันไปดังและมีไฟกระพริบถี่ๆ ที่หน้าอก

                 "อ๋อ.. พอดีวันนี้ใส่แบบโครงเหล็กมาน่ะค่ะ อือฮึฮึ" เธอหัวเราะ พยายามอธิบาย

                 เจ้าหน้าที่นัมเบอร์วันส่ายหัว ทำสีหน้าเบื่อหน่ายและปล่อยมิสเอ็กซ์ออกมาในที่สุด เมื่อมิสเอ็กซ์ได้เห็นหน้าผมที่ต้นแถว เธอก็พูดเขินๆ ว่า "ต้องดันกันหน่อยสิแก ไปญี่ปุ่นทั้งที เผื่อมีผู้ชายหล่อๆ..." ต่อด้วยพรรณาโวหารอีกยืดยาว

(to be continued)

พบ "นางมารร้ายในเจแปน" ได้ทุกๆ สองวัน 
ตอนต่อไป พบกับ วิบากกรรมทางอากาศ
(เมื่อวานเกิดเหตุฉุกเฉินเล็กน้อยทำให้มาอัพไม่ได้ครับ ต้องขออภัยด้วยครับ)